POM 8

blog

blog

bloes

De blog van Loes

______________________________________________________________________________

De tentoonstelling omvatte schilderijen en tekeningen uit de periode 1976 tot en met 1987, het jaar waarin de kunstenaar de hersenbloeding kreeg, waardoor hij lange tijd niet meer kon werken. Maar zijn creativiteit kreeg weer ruimte toen hij in 2006 opnieuw begon te schilderen.

In het Van Abbemuseum leek het alsof ik bij een tragikomische voorstelling was beland. Ernstig, intelligent en speels tegelijk. Wat me trof was de manier waarop de kunstenaar beeld, drama en poëzie met elkaar wist te verbinden. Het zijn vaak kleurrijke, figuratieve werken die boordevol humor, (historische) verwijzingen, dubbelzinnigheden, commentaar een woordspelletjes zitten. René Daniëls’ zelf noemt zijn manier van werken ‘beeldend dichten’.

Eén motief keert vaak terug in zijn werk: vlinderstrikjes die over het doek lijken te fladderen.

Onmiskenbaar dezelfde vorm als de vlinderstrikjes op Daniëls’ schilderijen, hebben de vlinders (of strikken) die en masse in een symmetrisch patroon op de gevel van de Philipszaal zijn neergestreken. Het is bedacht door architect van de Philipszaal, Arie van Rangelrooij. Hij heeft zich door het vlinderstrikje van René Daniëls laten inspireren.

Zo belandde het van het schildersdoek op het theater. Arie van Rangelrooij heeft de humor, het drama en de poëzie van René Daniëls in de gevel van het Parktheater laten metselen. De vlinder is het park en het theater is het strikje.

Loes Barkema

De vlinder kent een rijke symboliek: onder andere de ziel, vrolijkheid, lente, transformatie en verliefdheid.

Wanneer had u voor het laatst vlinders in uw buik?

Mail uw antwoord naar: communicatie@parktheater.nl en maak kans op een leuke attentie!

WOORDENGOOCHELAAR VAN HET PARKTHEATER

Beeldend dichten met een vlinder,

geland op het Parktheater

“Ik vind je werk heel mooi", zei ik tegen René Daniëls, toen ik een tijdje geleden zijn overzichtstentoonstelling in het Van Abbemuseum bezocht. Hij stond, met zijn armen losjes op zijn rug gevouwen, naar een van zijn eigen werken te kijken. Ik had al het gevoel dat ik met de deur in huis viel, maar het was er uit voor ik het anders had kunnen aankondigen. Zo kan dat gaan als iets vanzelfsprekend voelt.

Waar ik niet op bedacht was, was dat hij niet meer kon praten na een hersenbloeding die hem in 1987 deels verlamde. Hij keek mij met indringende ogen aan en hij stak de duim van zijn linkerhand op, ondersteund door een vriendelijke knik met glimlach. Ik miste in zijn reactie geen woord.

LEES VERDER