POM 7

blog

blog

De blog van Loes

______________________________________________________________________________

Ik maak me uit de voeten en zie niet eens hoe hij reageert. Mijn humeur is aangetast door de aanblik van deze man: vette haren, plakkerige jas en broek vol ondefinieerbare vlekken. Zijn gezicht heb ik niet eens goed gezien.

Kolkende stroom

Eenmaal op het terras staar ik naar mijn cappuccino. Langzaam zie ik hoe het hartje de vorm aanneemt van een vraagteken en de schuimkraag die van een kolkende stroom van vooroordelen, angst, onbegrip en schuldgevoel. Hoezo ‘nee’? Hoezo ‘dank u’? Hoezo ‘tot ziens’?

De twee euro-munt uit m’n portemonnee halen zou een kleine moeite zijn geweest. Die euro’s kan ik missen als kiespijn. Waarom gaf ik ze hem niet? Zodat deze getroebleerde man even kan genieten van een kop koffie of een broodje? Of desnoods, van een biertje?

Levensverhaal

Op een mooie herfstavond bezoek ik met twee collega’s een repetitie van ‘Straatmonologen’.

Opnieuw komt er een zwerver op me afgelopen, een vrouw. Maar nu in het zaaltje van Pop-Ei, waar de repetitie plaatsvindt. De vrouw vraagt geld aan me. Ik weet niet of ik mijn portemonnee uit mijn tas zal halen. Het is toch gespeeld? In verwarring gebracht door de situatie doe ik maar net alsof ik geld uit mijn broekzak haal en geef een fictief bedrag aan de vrouw. Haar vraag verwart me.

Na deze ‘proloog’ vertellen zeven ex-daklozen en ex-verslaafden hun levensverhaal. Sketches en muziek zorgen voor lucht tussen de verhalen. Allemaal hadden ze een moment in hun leven waarop de ellende begon. En allemaal hadden ze een moment in hun leven waarop ze de moed op konden brengen om uit hun hopeloze leven te ontsnappen.

Mijn strijd begon

Een voor een vertellen de ex-daklozen en -verslaafden hoe ze langzaam afgleden in een leven van tegenslagen, verslavingen, dakloos zijn en het verlies van dierbaren.

De vooroordelen die ik heb tegenover daklozen komen op losse schroeven te staan. Er blijkt altijd een aanleiding te zijn, een beginpunt. Niet gezien worden, onzeker zijn, niet geaccepteerd worden, of domweg op een verkeerde plek geboren worden. Soms is er sprake van een ongelukkig samenspel van omstandigheden of een langzaam afglijden. De stap om in verdovende middelen te vluchten is voor de meesten heel dichtbij. Maar niet voor iedereen.

Ik realiseer me dat ik door het nemen van een paar verkeerde beslissingen in mijn leven één van hun had kunnen zijn.

Aan de bar

Op twee mooie winterdagen in december vertellen deze getekende mensen in het Parktheater hun persoonlijke verhaal tijdens de ‘Straatmonologen’. Over de strijd die ze gevoerd hebben en hoe ze met meer of minder succes uit hun ellendige leven wisten op te krabbelen. Allemaal kenden deze mensen een moment van ommekeer. Een verjaardag van een kind. Een ontmoeting met een geliefde, of met iemand van de maatschappelijke opvang.

Na afloop van de repetitie staan we aan de bar nog wat na te praten met twee ex-cliënten.

Op mijn biertje een mooi getapte schuimkraag, zonder hartje of vraagteken. Een gesprek zonder afstand. Gewoon, een gesprek.

Kennismaken met deze mensen die onevenredig veel tegenslag in hun leven hebben gehad is bijzonder. Gewoon bijzonder. Bijzonder gewoon.

‘Straatmonologen’ door NEOS & Friends is op 10 en 11 december te zien in het Parktheater.

M.m.v. zeven ex-verslaafde en ex-daklozen cliënten van NEOS (maatschappelijke opvang). De muziek is van Bertus Borgers, Denvis, Tigre Blanco en Geert Chatrou en Rita’s Kitchen verzorgt heerlijke hapjes en drankjes (alleen op 11 december).

Wat is uw reactie als een dakloze u om kleingeld vraagt?

Mail uw reactie naar communicatie@parktheater.nl en maak kans op 2 vrijkaarten en een Meet & Greet met een van de acteurs / ex-daklozen uit de ‘Straatmonologen’.

Loes Barkema

WOORDENGOOCHELAAR VAN HET PARKTHEATER

"Heeft u wat kleingeld voor me?"

"Eh nee, dank u, tot ziens."

Op een mooie, zonnige herfstmiddag loop ik in de stad. Ik kijk er naar uit een heerlijke cappuccino te gaan drinken op het terras van mijn favoriete koffietent. In het bijzonder verheug ik me op de romige schuimkraag en het perfecte goudbruine hartje. Dat het schuim eigenlijk gebakken lucht is neem ik voor lief. Er is wel meer dat uit gebakken lucht bestaat en als ik op alle slakken zout moet leggen is het einde zoek, zo redeneer ik.

Mijn opgetogen stemming verandert als een zwerver op mij af komt lopen. Voor ik het weet staat hij voor me. “Heeft u wat kleingeld voor me”? vraagt hij mompelend.

Indachtig de twee-euromunt die ik eerder vandaag terug kreeg van de bakker en veilig in het zijvakje van mijn portemonnee zit, zeg ik: “Eh nee, dank u, tot ziens”.

LEES VERDER