POM 4

blog

blog

WOORDENGOOCHELAAR VAN HET PARKTHEATER

Ik droom weg op de vloeiende, lyrische, melancholische muziek van trompettist Eric Vloeimans. Hij vertelt het ene verhaal na het andere met een soort speelsheid - floep! Een noot en hup, een antwoord - die iets van het kind in jezelf oproept. Zijn trompetgeluid is zo warm dat je vergeet dat hij op koper blaast.

Vibrandoneon

Dan was er nog Martin Fondse. Deze componist en pianist leer ik kennen als verhalend, avontuurlijk en humoristisch. Ik lees over hem op internet en kom erachter dat hij tot de meest gevraagde componisten in de Nederlandse jazz-scene behoort. Zijn werk is meermalen bekroond met toonaangevende internationale prijzen.

In ‘Testimoni’ bespeelt hij ‘zijn nieuwe liefde’, de vibrandoneon. Ik vind het een wonderlijk instrument om te zien: een houten langgerekt kistje met een pianoklaviertje. Er zit een metalen s-vormig mondstuk aan. Ze lijkt het kleine zusje van de bandoneon. Met zijn rechterhand bespeelt hij de toetsen, zoals bij een melodica. Zo eigenwijs als ze eruitziet, zo klinkt ze ook.

Zomaar een zaterdagavond, zo’n bijzondere voorstelling. Martin Fondse is voor mij een nieuwe held. Omdat hij gewoon een nieuw instrument bedenkt en bespeelt. Omdat geen grens onoverbrugbaar voor hem is en omdat hij mij verrast met een gratis reis om de wereld in 80 minuten.

Ik wil alleen maar dansen

Het is vrijdagavond en ‘Saturday Night Fever’ begint. Ik weet nu wel waar ik ben: Theater Carré in Amsterdam. Met enkele collega’s woon ik een try out bij van de nieuwe musicalversie naar de beroemde film uit 1976, waarin op die vibrerende, zinderende zaterdagavonden in discotheek '2001 Odyssey' gedanst werd dat het een lieve lust was. Ik ben in een vertrouwde wereld terechtgekomen. Want ‘Saturday Night Fever’ is pure nostalgie. Het gevoel van nostalgie lijkt een beetje op heimwee. Naar die tijd waarin alles zo mooi leek.

Om dat nog eens goed na te gaan, duik ik mijn zolder op, op zoek naar bewaarde relikwieën uit de jaren ’70. In een doos vind ik de posters die in het hart van bladen als Popfoto en Muziek Express geniet zaten. Daar is-ie, mijn John Travolta. Zijn smetteloze witte pak is op de vergeelde en deels gescheurde poster een beetje smoezelig. Maar zijn haar is nog ravenzwart, evenals zijn weelderige borsthaar. Hij staat fier in de beroemde houding: rechterarm strak omhoog, wijsvinger ook, rechterbeen licht gebogen, heup zwenkend naar links, op half-hoge-hakken zoals flamencodansers ze dragen. Echt knap vond ik hem niet. Dat hij toch aantrekkelijk was kwam door zijn uitgekiende danspasjes, zijn moves, zijn looks, zijn energie en zijn opstandige, maar rechtschapen karakter. De optelsom hiervan deed je zó de zevende hemel in zweven. En je wilde alleen maar zó kunnen dansen.

Dat was toen. Nu is Travolta oud en dik. Dansen kon hij in 1994 nog wel, zo was te zien in de film ‘Pulp Fiction’, waarin hij met Uma Thurman een dansje maakt en daarmee een vette knipoog gaf naar zichzelf in ‘Saturday Night Fever’.

Aandacht

Gelukkig is er nu Joey Ferre! De hoofdrolspeler in de nieuwe Joop van den Ende-musical heeft een goed uiterlijk, kan geweldig dansen en trekt alle aandacht naar zich toe. De looks en de moves van John Travolta heeft hij goed bestudeerd, zo blijkt al in een van de eerste scenes van de musical. Op zijn kamer bekijkt hij voor de spiegel, ijdel als hij is, zijn half ontblote lichaam, kamt zijn haren achterover en oefent de openingszin voor zijn nieuwe vlam.

Ferre is de nieuwe held van ‘Saturday Night Fever’. De musical kon niet op een beter moment gemaakt worden. Instortende economie, werkeloosheid, uitzichtloosheid.

Ideale omstandigheden om oude helden nieuw leven in te blazen en alleen maar te willen dansen. En nog eens mee de zevende hemel in te zweven.

Loes

___________________________________

‘Saturday Night Fever’ in Parktheater Eindhoven: van 23 mei t/m 3 juni met na afloop gratis spetterende afterparty 'Disco Inferno' (elke donderdag, vrijdag en zaterdag)

‘Testimoni’ met Martin Fondse, Eric Vloeimans en Matangi Kwartet: gezien op 3 maart in Parktheater Eindhoven.

__________________________________

Wie is of was uw held?

Mail de naam van uw held en bijbehorende motivatie (in maximaal 100 woorden) naar: actie@parktheater.nl

In de volgende POM maken we de mooiste helden kenbaar!

Oude en nieuwe helden op zinderende zaterdagavonden

Het is zaterdagavond, de muziek begint. In welke vreemde wereld ben ik terechtgekomen? En wat zie ik daar voor vreemd instrument? Ik voel me ongemakkelijk, m’n hersenpan lijkt volgestouwd met onsamenhangende beelden en geluiden.

Langzaam maar zeker word ik in een andere wereld getrokken waar het aangenaam toeven is.

Met zes muzikanten - Martin Fondse, Eric Vloeimans en het Matangi Strijkkwartet - reis ik in de voorstelling ‘Testimoni’ mee langs schitterende landschappen: met bloemen bedekte zonnige heuvels, groene velden met mals gras en klaprozen, ruige bergketens, oneindige steppes en waterrijke panorama’s. Ook heb ik naast André Kuipers gezeten in de ruimte, onze aarde bewonderd en schitterende sterrenhemels aanschouwd.

LEES VERDER

De blog van Loes

9